Malpertuis

Het leven zit vol vingerwijzingen. Je stelt je ervoor open en leert ze lezen. Kwestie van je onderbewustzijn aardig te vinden en geen angst te hebben voor de ontmoeting. Ik ben er dus ook van overtuigd dat niet alles stom toeval is. Maar als je zoveel wenken in een tijdsverloop van enkele dagen te verwerken krijgt, ga je er toch even bij zitten. De tekens moeten verklaard.

Het begint met een exemplaar van Het verdriet van België van Hugo Claus dat al enkele dagen op kantoor rondslingerde. Het boek vond lezer noch bestemming. Uiteindelijk kwam het bij mij terecht. Of het in onze gîtes misschien een plek kon krijgen? Ik pruttelde even tegen want we hadden al een exemplaar. Maar goed, zo’n turf gooi je niet weg en we hebben uiteindelijk 2 gîtes. We herstellen het evenwicht, ieder zijn exemplaar dacht ik

Enkele dagen later vroeg Rudi mij om hem te vergezellen naar het huis van Claus in Caromb. Het dorpshuis is discreet te koop komen te staan en de eigenaars vonden het een goed idee om een makelaarskantoor met Belgisch klinkende naam de opdracht toe te vertrouwen. Goed dat Rudi ook Janssens heet. Kan niet beter.
De huidige eigenaar ontving ons in het salon. We gingen zitten en op dat moment viel mijn oog op een boek, het enige op de tafel, dat in mijn richting gedraaid lag. Hetzelfde boek dat ik 30 jaar geleden wel 15 maal moet ontleend hebben in de bibliotheek van Antwerpen omdat het nergens meer te vinden was. Dezelfde uitgave, dezelfde wat vergeelde glanzende kaft, dezelfde afbeelding. (Dezelfde vezelkreuk links onderaan,nee!) Als ‘teken’ kon dit tellen. L’homme et ses symboles, van C.G. Jung heeft mijn leven als adolescent en etser danig richting gegeven. Nu nog.

Ik miste zo de helft van het gesprek en durfde niet wegkijken van het boek. Ik pikte terug aan toen het over de schrijfkamer van Claus op de bovenste verdieping ging. We maakten onze ronde door het huis, namen foto’s en gisten over in welke kamer Le chagrin des Belges zou geconcipieerd zijn. “De kleinste,” zei de man. Ik nam een foto door het raam met zicht op dorp. Deze pannen gaven hem vindingskracht?

Weer een wijzing komt er als ik nadien wat speurwerk naar het huis doe op internet. Een Duits schrijver/journalist vertelt over zijn ontmoetingen met Claus in Caromb en schrijft dat er in de schrijfkamer een vel papier ophing met daarop, in het handschrift van Claus, een citaat van James Joyce: ‘Silence, Exile and Cunning.’ Wel alle …! Joyce, dat citaat, handschrift,… waren het thema van mijn eindwerk aan de KASK in Gent. Het citaat is uiteindelijk ook zowat mijn leitmotif geworden.

Wat te denken? Voor een niet-lezer van Hugo Claus (vaak begonnen maar nooit volgehouden) kan het weinig met blinde adoratie te maken hebben. In zijn levensopvattingen kon ik me wel vinden. Maar wat dan nog. Ik zal maar eens terug Jung ter hand nemen. Ik heb nog steeds geen kopie maar gelukkig bestaat er dezer dagen Amazon.com.

Binnenkort kan je een uitgebreid verslag lezen over het huis en zijn gereputeerde verbouwer op http://www.belgenprovence.be

In primeur op deze blog: commentator Flappie heeft ook zijn stek gevonden in de Provence. In Oppède nog wel! Hij dobbert nu in zijn zwembad en bekomt van de emoties van het voorbije jaar. Hij lijkt te denken, ‘Oef, ma en pa hebben eindelijk iets gevonden, terug rust.’ Gisteren werd het huis gedoopt met de nodige cava’s en lag er een stevige gigot d’agneau op de rooster. Goed wat looktenen erin en welriekend geparfumeerd met rozemarijn en lavendel vers uit de tuin. Oppède heeft er drie professionele levensgenieters bij.

Kuifje had het warm op onze nationale feestdag. Op de foto de gevel van Café Troc in L’Isle-sur-la-Sorgue waarmee de uitbater er geen geheim van maakt dat hij Belg is. Voor wie zijn stamcafé mist op vakantie een prima vluchtoord. Jullie vragen zich nu misschien af hoe het zit met het saamhorigheidsgevoel van de Belgen die in de Provence wonen of hier op vakantie zijn op 21 juli? Daar kan ik kort over zijn. Er was er eentje die wat povere maar bijzonder gevaarlijke vuurpijltjes afstak in Oppède (niet op Malpertuis!). Minder roekeloos waren de worstjes en de kotelletjes op de rooster in Ménerbes. Maar sorry Albert, geen taptoe noch fanfares te horen. Uw onderdanen op verplaatsing werkten eigenlijk gewoon door en veegden hun zweet af.

Beste landgenoten, u was weer zéér talrijk aanwezig op de markt van L’Isle sur la Sorgue deze zondag! Het inspireerde zelfs een uitbater van een drankstalletje om tot een charmeoffensief over te gaan en zo schaamteloos zijn marktaandeel te vergroten. Als we komende dinsdag, 14 juli, een Fransman spotten die de Brabançonne zingt, begin ik me serieus zorgen te maken.

Deftige Dame Marie van de Orde van de Douchekapjes wist mij er al een tijd geleden attent op te maken. Ik had ze nooit eerder opgemerkt, die mobiele rouwregisters. Tot ik vanochtend richting bakker trok en ik in het wijnveld zo’n zelfde picknicktafeltje, met rokje aan, in de zon zag staan. Een beetje schuin langs de weg zodat de schrijver goed zicht heeft op het levenswerk van de overledene. Wijnranken netjes opgebonden. Nog even controleren of het allemaal wel naar behoren gesnoeid is… Drie betuigingen van medeleven stonden genoteerd. Over de doden geen kwaad.

De mas aan het eind van de weg hield de luikjes dicht. Boer is niet meer. Wie ploegt er voort?