Malpertuis

Het seizoen 2010 kondigt zich sneller aan dan vorig jaar. Er lopen al heel wat aanvragen en reservaties binnen. Daarom dit berichtje om onze bezoekers te laten weten dat we heel wat plannen en ideeën hebben voor volgend jaar!

Zo is vanaf Pasen 2010 de nieuwe gîte voor 2 personen klaar die we Le Destin des Choses hebben gedoopt. We hebben een pagina met alle informatie, foto’s en ontwerptekeningen op deze website gezet.

La Petite Tour, die voorheen voor 2 personen was bestemd, krijgt er een grote slaapkamer en een badkamer met douche bij. Zo zullen er hier in totaal 4 personen vakantie kunnen nemen. Eveneens vanaf Pasen.

La Figue Tombée blijft voor 4 personen (2 volwassenen en 2 jonge kinderen) beschikbaar.

Zo komen we aan een maximum van 10 personen op het domein en blijft ons initiatief kleinschalig zoals het altijd al voorzien was.

Alles moet klaar zijn vanaf Pasen dus. Maar voor we de mortelmolen in gang zetten en onze eieren leggen, plukken we eerst onze olijven nog en vieren we een goed geolied eindejaar!

Fotogeniek betekent eigenlijk dat de foto mooier is dan in ‘het echt’. Ik maak me wel vaker die bedenking, als ik foto’s neem in huizen die in de vakantieverhuur terecht komen. Maar dit huis in Goult is anders. Het behoort aan een Amerikaans cineast die de gave heeft om in elk hoekje en kantje van zijn huis een verhaal te vertellen. Het is allemaal niet zo bijzonder, maar wel zeer efficiënt. Zonder enige moeite maak je hier verhalende beelden.

Een potje kleurpotloodjes in een nis in de muur, onder een wat naïeve tekening in een al even prutserig lijstje. Kinderen zijn hier zeer welkom. Daarnaast een kastje dat geleefd heeft. Een laag rood, een laag blauw, het heeft zich al aan meerdere interieurs moeten aanpassen maar hier mag het zichzelf zijn. Barsten inbegrepen. Welk nieuwsgierig neusje kan nog van de deurtjes en de schuifjes blijven? Op het kastje een vers gebonden bezempje met daaronder 2 potscherven die komen piepen. Om de huurder te zeggen: “Wie het potje breekt, poetst het op.”

Dit dorpshuisje is als een film die je meerdere malen moet zien om alle details te ontdekken. De eigenaar heeft zijn beroep niet gemist.

Bericht van het Filmfestival van Cannes: met 3 films per inwoner, per jaar,
zijn de Fransen de meest cinefiele Europeanen. Mijn bezoek van vorige week
aan dit huis kan geen toeval meer zijn. Het leven zit vol vingerwijzingen.

‘Zal het iemand verbazen als ik schrijf dat de kleuren van de Provence inspirerend zijn?’, vroeg ik me bij het schrijven van vorig bericht af. Ik was pas zeker toen ik het gepubliceerd had en herlas: ‘Het klinkt en leest als muffe koek.’

Mag ik het opnieuw proberen met enkele fotografische clichés die wat scherper van beeldspraak zijn? Bovenaan Maxim wat vervloeiend in de achtergrond, hiernaast een verbaasde Jasmine.

En mag het nog gezegd dat de brocanteurs met Pasen ook op het toneel verschijnen?

Het Paasweekeinde is officieus de start van het cultureel seizoen in de Luberon. De eerste toeristen komen toe en krijgen zonder pauze meteen een propvolle kalender onder de wielen. Want niet alleen voor schrijvers en schilders maar ook voor pottenbakkers, ceramisten en textielontwerpers zijn de kleuren en texturen van de Provence een onuitputtelijke bron van inspiratie. En zij stellen graag tentoon: een extra grote antiekmarkt van drie dagen in Isle-sur-la-Sorgue, design in zijde en linnen in Gordes en gebakken aardewerk in Bonnieux. Parkeren wordt gegarandeerd een probleem.Wij zijn geen dravers meer en kozen voor de pottenbakkerskunst. Een collega uit onze Art et Métier vereniging die er haar werk aan de man brengt, weet te verklappen dat vooral de Duitse bezoekers gretige afnemers van aardewerk zijn. Pasen brengt meestal kwakkelweer. Vorig jaar brak de mistralwind heel wat potten, dit jaar vulde de regen op zondag de geglazuurde kruiken. Maar slechte liedjes duren hier gelukkig nooit lang.

Ik wil niet klagen, na bijna vier weken blauwe lucht en zon, maar vanmiddag begon het te regen en dan komt alles weer terug boven voor de gevluchte Belg. Alsof zoiets hier in de Provence niet zou kunnen, dat pijpestelen regenen. Ik betrap me erop dat ik de regen hier zelfs nog feller haat. Riet vraagt me wat we zouden kunnen eten vanavond en ik antwoord instinctief “koteletten”. We eten ze niet speciaal graag en voor mij zijn ze bijkomend nog eens onverbrekelijk verbonden met regen, slecht weer in het algemeen eigenlijk. Een collega maakte er in een advertentie ooit eens onbewust ‘varkensk(l)oteletten’ van, perfect vond ik dat. Het vat alles samen.

Terug naar voorbije zondag dan maar. De brocante en antiekmarkt in L’Isle-sur-la-Sorgue komt stilaan op snelheid. Samen met de boerenmarkt in Coustellet is Isle op zondag dé uitstap bij uitstek in de streek. Oude waterkruikjes van pastismerken blijken een goede investering (minimum 16 euro ‘t stuk!). Wij kochten dan maar een 19de eeuws schilderijtje van tomaten, coeur de boeuf om precies te zijn. Zo ontwapenend en naïef dat het altijd wel ergens past. Het rood, de zon en het beeld van de tomaten brengen ons al in de lente. Maartse buien en aprilse grillen kunnen hier onmogelijk bestaan!