Malpertuis

Het seizoen 2010 kondigt zich sneller aan dan vorig jaar. Er lopen al heel wat aanvragen en reservaties binnen. Daarom dit berichtje om onze bezoekers te laten weten dat we heel wat plannen en ideeën hebben voor volgend jaar!

Zo is vanaf Pasen 2010 de nieuwe gîte voor 2 personen klaar die we Le Destin des Choses hebben gedoopt. We hebben een pagina met alle informatie, foto’s en ontwerptekeningen op deze website gezet.

La Petite Tour, die voorheen voor 2 personen was bestemd, krijgt er een grote slaapkamer en een badkamer met douche bij. Zo zullen er hier in totaal 4 personen vakantie kunnen nemen. Eveneens vanaf Pasen.

La Figue Tombée blijft voor 4 personen (2 volwassenen en 2 jonge kinderen) beschikbaar.

Zo komen we aan een maximum van 10 personen op het domein en blijft ons initiatief kleinschalig zoals het altijd al voorzien was.

Alles moet klaar zijn vanaf Pasen dus. Maar voor we de mortelmolen in gang zetten en onze eieren leggen, plukken we eerst onze olijven nog en vieren we een goed geolied eindejaar!

De laatste weken vond ik mezelf regelmatig aan sloten prutsen. Niet dat ik te veel côtes du Ventoux of côtes du Luberon had gedronken. Evenmin had de pastis me te pakken. Het was gewoon nuchter prutsen op klaarlichte dag. Ik bezocht huizen met klanten en om een of andere reden waren het altijd de oudere exemplaren die hun interieur niet onmiddellijk wilden prijsgeven. Zeer gênant, dat gebeuk aan poorten en deuren. Bij een ervan moest ik zelfs hulp inroepen om binnen te geraken. Toen werd me verteld dat het een oud Provençaals gebruik is om sloten ondersteboven (en als het model het toelaat zo mogelijk ook nog binnenstebuiten?) te monteren om de duivel buiten te houden. Dat hoeft niets over mijn afkomst te verraden want thuis in Oppède staat het slot ook omgekeerd en daar geraak ik wél binnen. Zelfs na enkele petit jaunes.

Fotogeniek betekent eigenlijk dat de foto mooier is dan in ‘het echt’. Ik maak me wel vaker die bedenking, als ik foto’s neem in huizen die in de vakantieverhuur terecht komen. Maar dit huis in Goult is anders. Het behoort aan een Amerikaans cineast die de gave heeft om in elk hoekje en kantje van zijn huis een verhaal te vertellen. Het is allemaal niet zo bijzonder, maar wel zeer efficiënt. Zonder enige moeite maak je hier verhalende beelden.

Een potje kleurpotloodjes in een nis in de muur, onder een wat naïeve tekening in een al even prutserig lijstje. Kinderen zijn hier zeer welkom. Daarnaast een kastje dat geleefd heeft. Een laag rood, een laag blauw, het heeft zich al aan meerdere interieurs moeten aanpassen maar hier mag het zichzelf zijn. Barsten inbegrepen. Welk nieuwsgierig neusje kan nog van de deurtjes en de schuifjes blijven? Op het kastje een vers gebonden bezempje met daaronder 2 potscherven die komen piepen. Om de huurder te zeggen: “Wie het potje breekt, poetst het op.”

Dit dorpshuisje is als een film die je meerdere malen moet zien om alle details te ontdekken. De eigenaar heeft zijn beroep niet gemist.

Bericht van het Filmfestival van Cannes: met 3 films per inwoner, per jaar,
zijn de Fransen de meest cinefiele Europeanen. Mijn bezoek van vorige week
aan dit huis kan geen toeval meer zijn. Het leven zit vol vingerwijzingen.