Malpertuis

Het maakt niet uit; op de fiets, te voet, in een bus of gewoon met de auto, iedereen die hier voorbij komt, zal stoppen. Onnoemlijk veel mensen heb ik hier zien halt houden of op z’n minst zien vertragen om een filmpje of foto te maken. Toen ik er onlangs stond, op de terrassen van Bonnieux, was het een stuk rustiger. En ik vroeg me af of al die duizenden foto’s die hier genomen worden wel uit de verf komen. Een grote vlakte met aan het einde een vage berg, dorpjes die te klein zijn om nog herkenbaar te zijn op papier, en om de Mont Ventoux te kunnen vastleggen bovenop dit alles zou je tenminste het magisch uur bij zonsondergang moeten afwachten. Wat wel scherp en herkenbaar is, is die eigenlijk niet zo bijzondere kerk in het midden van het panorama. Voor een mooi zicht, met een veel fraaiere kerk, moet je nog iets hoger klimmen in Bonnieux.

Ik probeer het eens met deze panoramische versie en met een zon die niet te hoog stond. Zijn jullie er al geweest en heb je een foto gemaakt?

De laatste week is het weer enigszins somber, wolken met af en toe een zonnetje, niet echt Provence mogen we zeggen. De temperaturen daarentegen zijn meer dan behoorlijk, 18° en meer, maar ook dat is uitzonderlijk. De plaatselijke krant meldt de warmste oktobermaand in 50 jaar. De natuur vindt geen rust.

Perfect weertje om te wandelen en wat foto’s te maken. We proberen ook graag eens wat nieuws uit op de blog. Wat denken jullie van deze panoramische illustraties? Met de muis kan je mee rondkijken met ons.

We voelden ons even als paparazzi toen we met de telefoon een fotootje konden maken van Pierre Cardin in de straten van zijn Lacoste. Toegegeven, het is misschien niet erg moeilijk als je in zijn restaurant zit te eten (Café de Sade), hem dan volgt door straten die helemaal van hem zijn (heeft hij nog Monopoly gespeeld misschien?) terwijl hij achteloos een knalgroene pull over de keien laat slepen. We zeggen ‘Bonjour’ als hij de deur van een van zijn galerijen sluit. Hij zegt wat terug! Een cameraman volgt hem op de voet op weg naar zijn kasteel.

Wij trekken ook naar boven en tot onze verbazing is deze bijna negentigjarige merkenverkoper eerder dan ons. We vermoeden dat hij een lift heeft laten uithakken in de rots die je alleen kan bereiken via een geheime deur die de Marquis de Sade zelf nog liet installeren. Kastelen moeten zoiets hebben, anders zijn ze niet echt. En gezien de perverse Marquis regelmatig de vlucht moest nemen…

De monumentale beelden die voor de toren staan, zijn nog steeds dezelfde. Ze zijn van kleur en plaats veranderd, dat wel. Het uitzicht is fantastisch. Boven op het dak, tussen de restanten van immense muren, geeft Pierre zijn zoveelste interview. Wat kan hij zeggen wat we nog niet weten over hem? “Ik koop de huizen van Lacoste voor mijn plezier”, zei hij tegen een journaliste toen zij vroeg waar zijn koopwoede vandaan kwam. Maar net daar schuilt volgens lokale bewoners nog wel een geheim: “Cardin wil Lacoste omdat hij ontdekt heeft dat hij een verre afstammeling is van de Sade, monsieur!”