Malpertuis

Het Paasweekeinde is officieus de start van het cultureel seizoen in de Luberon. De eerste toeristen komen toe en krijgen zonder pauze meteen een propvolle kalender onder de wielen. Want niet alleen voor schrijvers en schilders maar ook voor pottenbakkers, ceramisten en textielontwerpers zijn de kleuren en texturen van de Provence een onuitputtelijke bron van inspiratie. En zij stellen graag tentoon: een extra grote antiekmarkt van drie dagen in Isle-sur-la-Sorgue, design in zijde en linnen in Gordes en gebakken aardewerk in Bonnieux. Parkeren wordt gegarandeerd een probleem.Wij zijn geen dravers meer en kozen voor de pottenbakkerskunst. Een collega uit onze Art et Métier vereniging die er haar werk aan de man brengt, weet te verklappen dat vooral de Duitse bezoekers gretige afnemers van aardewerk zijn. Pasen brengt meestal kwakkelweer. Vorig jaar brak de mistralwind heel wat potten, dit jaar vulde de regen op zondag de geglazuurde kruiken. Maar slechte liedjes duren hier gelukkig nooit lang.

Het mag nu gezegd, de praline zit in de doos, en dit is een absolute primeur, want onze zoon Maxim mag als student van de Hotelschool in Hasselt stage lopen bij een eminent ambachtsman hier in Frankrijk.

In L’Isle-sur-la-Sorgue zit namelijk een zeer straffe chocolatier die het vak van vader op zoon heeft geleerd en als créateur van zeer verfijnd lekkers wereldwijd bekend staat. Gedurende een volle maand zal Maxim in het atelier van Florian te zien zijn want hij stelt zoveel belang aan zijn bewerkingen dat hij het gewoon in zijn etalage toont. Geen enkel product in zijn confiserie is langer dan een week op voorhand geprepareerd, zonder bewaarmiddelen en kleurstoffen. La cour aux Saveurs is bijkomend nog een van de weinige plekken waar je echt artisanaal vervaardigde nougat kan kopen. Ga je deze vakantie op de antiekmarkt langs, passeer zeker ook eens bij Florian Courreau in de rue Louis Lopez in Isle.

Ik wil niet klagen, na bijna vier weken blauwe lucht en zon, maar vanmiddag begon het te regen en dan komt alles weer terug boven voor de gevluchte Belg. Alsof zoiets hier in de Provence niet zou kunnen, dat pijpestelen regenen. Ik betrap me erop dat ik de regen hier zelfs nog feller haat. Riet vraagt me wat we zouden kunnen eten vanavond en ik antwoord instinctief “koteletten”. We eten ze niet speciaal graag en voor mij zijn ze bijkomend nog eens onverbrekelijk verbonden met regen, slecht weer in het algemeen eigenlijk. Een collega maakte er in een advertentie ooit eens onbewust ‘varkensk(l)oteletten’ van, perfect vond ik dat. Het vat alles samen.

Terug naar voorbije zondag dan maar. De brocante en antiekmarkt in L’Isle-sur-la-Sorgue komt stilaan op snelheid. Samen met de boerenmarkt in Coustellet is Isle op zondag dé uitstap bij uitstek in de streek. Oude waterkruikjes van pastismerken blijken een goede investering (minimum 16 euro ‘t stuk!). Wij kochten dan maar een 19de eeuws schilderijtje van tomaten, coeur de boeuf om precies te zijn. Zo ontwapenend en naïef dat het altijd wel ergens past. Het rood, de zon en het beeld van de tomaten brengen ons al in de lente. Maartse buien en aprilse grillen kunnen hier onmogelijk bestaan!