Malpertuis

Voor het grootste deel, zoniet voor al onze gasten, zal de combinatie van ‘Goult’ en ‘terras’ herinneringen oproepen aan Café de la Poste. Een doorgaans zeer gesmaakte uitstap, vernemen we nadien. Over die andere beroemde terrassen van Goult hoor ik veel minder. Daarom hier een introductie en een ideetje voor een aansluitende uitstap.

Loop omhoog, door het oude ommuurde dorp, langs het kasteel tot aan de Moulin de Jérusalem. Alleen al voor het zicht op de Luberon en de vallei is het de moeite waard. Rechts van de molen zal je een bordje ontdekken met daarop “Conservatoire des terrasses”. (De Conservatoire is een organisatie van vrijwilligers die de muurtjes en bouwsels in hun oorspronkelijke staat trachten te bewaren.) Het wijst de weg naar zo’n 5ha terrassen die als volkstuintjes dienst deden. Met gestapelde stenen (echte pierre sèche) bakenden de vroegere bewoners van Goult hun perceeltjes af op de zuidflank van de berg. Sommigen bouwden bories en in enkele muurtjes kan je uithollingen zien waar de imker zijn bijen hield.Nu zal je in de tuintjes vooral olijfbomen aantreffen. Hier en daar staat een bank om op te verpozen met telkens een panoramisch zicht op de weidse omgeving.

Het wandelpad wordt zéér discreet aangegeven en men verliest er wel eens zijn weg. Misschien een goed idee om wat broodresten van de tafel van Café de la Poste mee te nemen!

Meerdere zéér dikke boeken zien we opduiken aan ons zwembad. Schrikwekkende turven vol kleine lettertjes die niet alleen dienen als leesvoer maar evengoed als wespendoder en keverpletter. Aan spannende momenten geen gebrek.

Waar men thuis niet de tijd voor vindt, maak je goed op een ander. Zo lijkt het wel. En vooral cultuur lijkt er zeer onderhevig aan te zijn. Zo gaat het boek aan de kant voor een uitstap naar een Middeleeuws dorp en komen de kunstgalerijen in zicht. Voor mij de aanzet om het aanbod, zinnige maar evenzeer verstrooiende, tentoonstellingen eens te bekijken. Doe er jullie voordeel mee.

Bovenaan mijn lijstje staat de overzichtstentoonstelling van Alechinsky in het Musée Granet in Aix-en-Provence. De retrospectieve loopt nog tot 3 oktober 2010 waar ook zijn laatste schilderijen en gravures te bekijken zijn waarin de Cobrakunstenaar zich, naar eigen zeggen, eindelijk ontdoet van ‘de vier hoeken’.

Dichter bij huis en voor wie van verhalend literair teken- en schilderwerk houdt, is het werk van Jean Le Gac een verrassende ontdekking. Tot 3 oktober 2010 kan je in het Maison René Char in L’Isle sur la Sorgue terecht. Toegankelijk op zondag is het te combineren met de brocantemarkt van de stad.

Absoluut buitenbeentje in de Luberon en een must voor wie van hedendaagse Afrikaanse kunst houdt: de Fondation Blachère in Apt. Zo kan je er de affiche kopen die William Kentridge maakte voor het WK2010 in Zuid-Afrika of eenvoudige gesculpteerde gebruiksvoorwerpen uit ebbenhout. Wij waren vooral onder de indruk van de intimistische mis en scène waarin de fondation zijn vaste collectie toont. Deze zomer is het thema textiel. Wil je even weg van de toeristische drukte, dan is deze oase (weliswaar temidden een industrieterrein!) een aanrader. (klik op de foto’s voor een uitvergroting)

Voor landschappen van plakken dikke paarse lavendelolieverf onder cadmiumgele zonnebloemimpressies kan je terecht op lokale markten en tot in de kleinste boetiekjes in de smalste straatjes. Wie ontdekt de volgende Van Gogh?

Maartse sneeuw op de amandelbloesem.

Geen Provençaal die nog bewoog vanmorgen. Al de ‘gros mots’ hadden ze bij de vorige sneeuwvlagen al opgebruikt. En de buitenlander die na de zonnige dagen van de voorbije weken zijn BBQ al had afgestoft, mag hem terugzetten.