Malpertuis

De laatste weken vond ik mezelf regelmatig aan sloten prutsen. Niet dat ik te veel côtes du Ventoux of côtes du Luberon had gedronken. Evenmin had de pastis me te pakken. Het was gewoon nuchter prutsen op klaarlichte dag. Ik bezocht huizen met klanten en om een of andere reden waren het altijd de oudere exemplaren die hun interieur niet onmiddellijk wilden prijsgeven. Zeer gênant, dat gebeuk aan poorten en deuren. Bij een ervan moest ik zelfs hulp inroepen om binnen te geraken. Toen werd me verteld dat het een oud Provençaals gebruik is om sloten ondersteboven (en als het model het toelaat zo mogelijk ook nog binnenstebuiten?) te monteren om de duivel buiten te houden. Dat hoeft niets over mijn afkomst te verraden want thuis in Oppède staat het slot ook omgekeerd en daar geraak ik wél binnen. Zelfs na enkele petit jaunes.

Er heerst een gezellige drukte op Mas Malpertuis. En daar zijn niet het minst onze gasten verantwoordelijk voor. We hebben de voorbije weken enkele opmerkelijke passages gekend. Nu ze vertrokken zijn kan ik er in alle veiligheid wat over schrijven!

Zo wil ik jullie het bezoek van Maxim, Anouchka en zonen Tibo en Viktor (foto 1) uit Brugge zeker niet onthouden. Die twee laatsten zorgden voor de nodige bewakings-
rondes rond het huis en in de olijfgaard. Tot zelfs ‘s avonds toe als ze met de ‘pitslamp’ controles gingen uitvoeren op het terrein. Bedankt jongens, we hebben op beide oren geslapen. In die Brugse week waren ook Anneke en Stefan (foto 2) te gast. Echte Luberon fans. Even leek het erop dat de verschillende bezoeken aan de vide greniers van Isle sur la Sorgue en Goult een buit hadden opleverd die niet in de auto zou passen. Wat stouwen op het einde en alles kon toch mee. Wij hebben ervan opgestoken dat in Brugge de dames ‘klokken’ in hun oren dragen en dat als het elders in België regent, het in Die Stille ‘spettert’.

Mathieu Fryns, een vroegere schoolkameraad van Maxim, kwam ook langs. Samen met ons was het even checken voor Pierre, Marleen en broer Louis wie van de twee nu voorlopig de grootste is. Mathieu zal het kapsel van Max moeten volgen, vrezen we.

Aan dezelfde tafel zaten Wim en Lies die onze, tot nu toe, jongste gast meebrachten. Kleine Toon had het naar zijn zin en papa ook. Zeker toen we aan zijn hunkering naar ‘ne grote’ voldeden. Op de foto is moeilijk te zien of er een dwars geplaatste friet zijn beide mondhoeken blokkeerde of niet. Met Wim weet je nooit.

Juli was warm, gezellig en bijzonder boeiend dank zij jullie. Het ga jullie goed en zorg goed voor elkaar!

Terwijl ik dit schrijf zijn Aurélie en Birger waarschijnlijk nog onderweg naar Brugge. Ik kan me bij die terugreis wel iets voorstellen. Als gretige afnemers van al wat lekkers is moet het een rijdende degustatie zijn. Tapenades, verse abrikozenconfituur, geitenkazen, stokbrood, … ik weet niet waar ze de kleren nog stopten.

En van alles wat gezellig en plezant is, kennen ze ook iets. Speciaal voor de bezoekers van deze blog, zijn ze gaan toeren in een deux chevaux die ze huurden bij 2cvexperience. Een absolute aanrader, was hun oordeel. Supergeiten hebben ze daar!

Moest er een deurwaarder aanwezig geweest zijn dan hadden we deze prestatie van dr. Bouts voor het Guinness Book of Records kunnen laten homologeren als ‘Het verste huisbezoek ooit’. 1.000km heen en terug!

En voor welke reden dan nog: het controleren van de bloeddruk van een patiënt die in de Provence woont! Alles was dik in orde, natuurlijk.

Om eventuele complicaties te kunnen opvolgen is hij uit vrije wil zelfs nog een weekje gebleven. Fijn voor Annemie, Birgit en Maarten. Maar Hasselt kan weer op zijn beide oren slapen want zijn huisdokter is op de terugweg. Verzorg hem goed daar!

Sinds gisteren, dinsdag 16 juni, zijn ze er: de verse Cigales de Provence. Niet meteen moeders mooiste maar wat wil je als je na gemiddeld 5 jaar onder de grond geleefd te hebben plots de zon ziet? Direct het jasje uit, even opdrogen en dan snel de bomen in om zich op diens schors vast te zetten. Dan kan dit groentje aan zijn concert beginnen. Boven de 22 graden zijn de cimbaaltjes goed droog en ontpopt het beestje zich tot de meest luidruchtige der insecten. Zijn achterlijf is volledig leeg en dient als klankkast, zoals bij een gitaar. Na drie à vier weken valt hij als een gedoofd stuk zwart geblakerde houtskool uit diezelfde boom. Een kort leven, hij heeft alles gegeven, maar hij staat wel in het Guinness Book of Records! Ik schrijf wel duidelijk altijd ‘hij’ want ‘zij’ blijft stil en heeft grote oren om naar de (lege!) mannetjes te luisteren. Ik geef hier verder geen commentaar meer bij. Die komt wel vanzelf denk ik.