Malpertuis

Als ik ooit aan mijn memoires begin dan zal Kerst 2008 zeker een hoofdstuk beslaan. De kinderen hebben we na twee intense weken vakantie vanmiddag op de TGV richting Brussel gezet. (Ze hebben net gesms’t dat ze goed zijn toegekomen.) Jasmine heeft in alle rust kunnen blokken terwijl Max zich eens goed heeft laten gaan in de natuur.

Geen patrijs of zwijn was nog veilig met zijn nieuwe boog. Volgende Kerst hoeven we geen chapon meer te halen bij de poelier. En bij buurman R. Scott ging hij op aangeven van zijn immer ondernemende zus lustig een kerstboom kappen. In de keuken vonden we ons ongenaakbare duo ook regelmatig terug om broodpudding, krokantjes of een bûche de Noël te prepareren. Jasmine liet even de cursus maar wat graag voor wat hij was om ‘onmisbaar keukenhulpje’ te spelen.

Schaapjes, wij hebben ervan genoten. Tot binnen en paar weken!

De Provençaalse olijven en rode tapenade bleven de voorbije week onaangeroerd. Net als deze blog. We zaten drie hoog in Leuven en het bleek te moeilijk om over het zuiden te schrijven, te vreemd om er van te proeven. Blij dat we tijd konden doorbrengen met de kinderen, hadden we tegelijk heimwee naar huis. Nu terug in Oppède komen we tot rust, maar missen we de kinderen. Geluk zijn we alle vier romantici en die putten per definitie kracht uit periodes van transitie zoals deze. We zien elkaar snel weer en olijven laten zich goed bewaren.