Malpertuis

Dit is een blog zonder reklame en dat zal ook zo blijven. Maar wat doet een mens als hij 13 bidonnen van de beste olijfolie ter wereld uit eigen productie is mogen gaan afhalen? Stoefen, dat is af en toe zelfs gezond, en op de markt gooien natuurlijk!

De olie is dit jaar bijzonder zacht en soepel. Afkomstig uit een eerste koude persing is hij extra vierge en bijzonder geschikt om gerechten, slaatjes, etc. af te werken. Kleine noot; onze olijfgaard ligt in de AOC de Provence en garandeert ras, herkomst en bepaalde productiemethodes. We voldoen aan al de criteria alleen aan de snoeitechnieken moet nog gewerkt worden. Misschien zit een selectie van ons perceel er ooit wel in. In maart volgen we opleiding.

We versassen de olie in bussen van 5 liter aan 75 euro per bus. En als het niet te ver is, wordt hij aan huis geleverd. Een mailtje aan de boer volstaat. Cuisinez bien!

Vergeef me dit zwak moment. ‘k Zal ‘t nooit meer doen. (Dit oogstjaar dan toch.)

Marie vroeg me of de takken nog niet kraken… De olijfbomen zwichten bijna onder het gewicht. Af en toe passeert er een zuchtje wind dat het stof wegblaast uit de rastakruinen. De stammen zijn bijna ondergesneeuwd.

Toegegeven, een man alleen kan een rommeltje maken. (en perfect gelukkig zijn met het te laten liggen waar het ligt) Laat die man dan nog eens Fransman zijn en je kan je ongeveer een beeld scheppen, dames, van wat wij hier na een jaar nog steeds aan het opruimen zijn. In immobiliëntermen heet dat dans son jus. Maar geen geklaag, want van tijd kan je in die natuurlijk ontstane brocantemarkt nog leuke spullen vinden. Zoals deze twee dame-jeannes. Ze stonden in de wijnkelder en we hadden er niet meteen plannen mee tot ik vanochtend in de olijfmolen een boer met net dezelfde korven zag slepen. Hij leerde me dat de capaciteit of in de teut van de fles staat, of in de metalen kraag van de mand, of in de Q van de fles. Ik herinner me vooral de versie die bij mijn grootmoeder stond: een grote dikke, groene bolle fles met daarop geschilderd een even oerdegelijk Vlaams landschap (boerderij met berk). Enkele sprieten gedroogd riet staken uit de teut.

Even decoratief en ze tegelijk vullen met olijfolie lijkt ons een nog beter bestemming. Ik heb stiekem het gevoel dat die oude mandflessen alweer een beetje meer echte olijfboer van me maken. Fantaseren is heerlijk.

Er rest me weinig tijd om aan de blog te schrijven. Van bij zonsopgang starten we de pluk van de nog met witte kristallen bedekte olijven tot de avond valt. Ondertussen is er wel versterking gearriveerd en samen met Luc en Magda halen we 90 kg per dag. Morgen trekken we met de eerste 200kg richting molen. Dan halen we onze volgende twintig lege bakken af.

In de Alpilles spreken ze nu al van de oogst van de eeuw. Ondanks het feit dat er bijna de helft van de olijven vroegtijdig zijn gevallen is er sprake van een recordoogst. Sommige molens nemen zelfs geen olijven meer aan omdat ze niet kunnen stockeren. Overal waar we kijken in onze boomgaard hangen er nog. Dit krijgen we nooit op tijd geplukt!

De afspraak met de olijfmolen is gemaakt, de bakken staan klaar om te vullen en de zon is op de afspraak. (14 graden in de schaduw, heerlijk) Vandaag, 6 december, zijn we begonnen met de olijvenpluk. Precies een maand nadat de eerste Fransman de bomen inging. De voorbije weken heb ik het mogen horen! Ik zou te laat beginnen, het ging vriezen, de mistral zou ons uit de bomen blazen, ha die Belg toch… Maar we hielden vol. De olijven waren 2 weken achter op schema, waren nog niet rijp en hadden teveel water in zich. Bijkomend was het rendement van een kilo olijven in het begin van november nauwelijks 14%. Vanmorgen op de molen vertelde de boer dat we momenteel op 21% zitten! Onze olie zal zachter zijn en een lagere zuurtegraad hebben dan de hunne. De overwinning zal heerlijk smaken!

Blijft nog een ander probleem. We hebben vandaag zo’n 20 bomen geplukt. Er wachten nog 130 stronken. Met letterlijk de handen in de kruin krijgen we de idee om volgend jaar, 2009, een olijvenpluk te organiseren met enkele gasten. Quiches, bruschetta’s in de boomgaard en een fles zelfgeplukte olie van Malpertuis bovenop. Als het jullie wat lijkt mag je reageren op ivanseymus@orange.fr. Let wel: het is op afroep en je moet je kunnen vrijmaken want dit boerke is nogal koppig als het op zijn olijven aankomt.