Malpertuis

De voorbije dagen vierde ons Oppède zijn impressionant erfgoed. Uitzonderlijk gingen ondermeer de poorten van de steengroeve open en kwamen geologen de unieke bodemgesteldheid van dit dorp in de Luberon illustreren. Kathedralen en stations werden met de gebeeldhouwde stenen gebouwd. Maar zoals het meestal gaat, is hij alleen wereldberoemd voor de kenners. Zeg vanaf nu dus nooit zomaar Franse steen tegen een pierre d’estaillades!

Enkele boven- en ondergrondse beelden:

Deftige Dame Marie van de Orde van de Douchekapjes wist mij er al een tijd geleden attent op te maken. Ik had ze nooit eerder opgemerkt, die mobiele rouwregisters. Tot ik vanochtend richting bakker trok en ik in het wijnveld zo’n zelfde picknicktafeltje, met rokje aan, in de zon zag staan. Een beetje schuin langs de weg zodat de schrijver goed zicht heeft op het levenswerk van de overledene. Wijnranken netjes opgebonden. Nog even controleren of het allemaal wel naar behoren gesnoeid is… Drie betuigingen van medeleven stonden genoteerd. Over de doden geen kwaad.

De mas aan het eind van de weg hield de luikjes dicht. Boer is niet meer. Wie ploegt er voort?

Antiekmarkten, vlooienmarkten, rommelmarkten zijn er bij de vleet in de Luberon maar de echte pièces de résistance zijn de vide greniers buiten seizoen. Dat is het moment waarop dorpsgenoten kelders en garages leegmaken en alles naar buiten sleuren. Zondag 14 juni was het zover in ons Oppède. Zoals het hoort werden de schoolpoorten opengegooid, het dorpsplein ontruimd en de plaatselijke boer stelde zijn weide als parkeerplaats ter beschikking.

Dat ik geladen als een muilezel richting auto trok na nog maar amper een half uur zal niemand verbazen (voor wie Riet zelfs maar een beetje kent). Servies, haardset, theejatten, de volgende table d’hôtes zal heel wat stukjes Oppède bevatten.

Wat gebeurt er als drie bereisde Limburgse gratiën een gîte voor vier huren en bij je neerstrijken? De meeste zaken vallen onder het beroepsgeheim van de uitbaters maar enkele algemene bijzonderheden mag ik wel verklappen. Het begint namelijk onmiddellijk te gonzen van activiteit: er wordt een vers vat rosé aangestoken, een verjaardag gevierd, de helling van de ligzetels snel gecontroleerd, overbodig textiel aan de kant gegooid en spontaan klimt de temperatuur van het water in het zwembad naar 28 graden.

Onder de sterrenhemel werden herinneringen opgehaald en ervaringen uitgewisseld. Oppède-le-Vieux en Roussillon bleven hangen samen met een heerlijke lunch in Goult. ‘t Was misschien wat snel voorbij, zeker als iemand zijn horloge verliest en iedereen direct weet hoe laat het dan is; tijd om te vertrekken. ‘Time flies when you’re having fun’. Nicole, Bernadette en Régine, jullie hebben bewezen dat vrouwen wél kaart kunnen lezen dus zijn we er gerust in dat jullie veilig thuis geraken. Tot de volgende!

Op tweede Pinksterdag trekken de herders met hun kuddes, 1000den schapen volgens de tellingen van de lokale gendarmerie van St.-Remy de Provence, naar hoger gelegen gebieden. Deze ondertussen zeer toeristisch getinte gebeurtenis heet transhumance. In het zonet verschenen nummer van Grande Frankrijk kan je er een mooie reportage over lezen.

De herder die al dit Paasweekeinde in Coustellet passeerde wilde de drukte voor zijn en liet zijn troep even grazen aan de rand van het dorp. Naast enkele rasta geschoren schapen wilde een stoere bok poseren voor de citernes van de cave du Luberon. Er zat een geurtje aan, maar het was niettemin een toffe bende.