Malpertuis

Meerdere zéér dikke boeken zien we opduiken aan ons zwembad. Schrikwekkende turven vol kleine lettertjes die niet alleen dienen als leesvoer maar evengoed als wespendoder en keverpletter. Aan spannende momenten geen gebrek.

Waar men thuis niet de tijd voor vindt, maak je goed op een ander. Zo lijkt het wel. En vooral cultuur lijkt er zeer onderhevig aan te zijn. Zo gaat het boek aan de kant voor een uitstap naar een Middeleeuws dorp en komen de kunstgalerijen in zicht. Voor mij de aanzet om het aanbod, zinnige maar evenzeer verstrooiende, tentoonstellingen eens te bekijken. Doe er jullie voordeel mee.

Bovenaan mijn lijstje staat de overzichtstentoonstelling van Alechinsky in het Musée Granet in Aix-en-Provence. De retrospectieve loopt nog tot 3 oktober 2010 waar ook zijn laatste schilderijen en gravures te bekijken zijn waarin de Cobrakunstenaar zich, naar eigen zeggen, eindelijk ontdoet van ‘de vier hoeken’.

Dichter bij huis en voor wie van verhalend literair teken- en schilderwerk houdt, is het werk van Jean Le Gac een verrassende ontdekking. Tot 3 oktober 2010 kan je in het Maison René Char in L’Isle sur la Sorgue terecht. Toegankelijk op zondag is het te combineren met de brocantemarkt van de stad.

Absoluut buitenbeentje in de Luberon en een must voor wie van hedendaagse Afrikaanse kunst houdt: de Fondation Blachère in Apt. Zo kan je er de affiche kopen die William Kentridge maakte voor het WK2010 in Zuid-Afrika of eenvoudige gesculpteerde gebruiksvoorwerpen uit ebbenhout. Wij waren vooral onder de indruk van de intimistische mis en scène waarin de fondation zijn vaste collectie toont. Deze zomer is het thema textiel. Wil je even weg van de toeristische drukte, dan is deze oase (weliswaar temidden een industrieterrein!) een aanrader. (klik op de foto’s voor een uitvergroting)

Voor landschappen van plakken dikke paarse lavendelolieverf onder cadmiumgele zonnebloemimpressies kan je terecht op lokale markten en tot in de kleinste boetiekjes in de smalste straatjes. Wie ontdekt de volgende Van Gogh?

Eens voorbij Apt, Viens bezocht en in Céreste op de Via Domitia gestaan, verover je Montjustin. Een hameau op een heuveltop, nauwelijks zichtbaar vanop de N100. De richting-aanwijzers zijn al even bescheiden aangebracht en de paden ernaartoe zijn nog smaller dan elke andere Franse plattelandsweg. Kronkelend naar boven passeer je enkele mooi slapende hoeves en met wat geluk verspert een kudde schapen je de weg. Zalig tijdverlies met perfect alibi. Zonder enige bezienswaardigheid op het eerste gezicht, de schoonheid van het landschap even buiten beschouwing gelaten, ga je op het rond punt naar links de parking op. Het heeft geen zin met de wagen door het dorp te maneuvreren. Het zou eerder gênant voor je kunnen worden. Op de ruime parking is plaats voor 4 auto’s. Toen wij er waren, werd de rest ingenomen door een verloren Italiaan met woonwagen en nieuwsgierige Chihuahua. Maar best dat hij zo’n klein hondje bij zich heeft, dacht ik, een Berner-Sennenhond zou zijn kar gemakkelijk in z’n eentje vullen.

Er zijn hooguit twee straten, enkele impasses en een verstopt pleintje. Geen kat op straat, om de hoek een hond die waakt bij een lege buggy. Er is een oude wasplaats en aan de rand van de weg enkele kleurrijke volkstuintjes. Steeds weer wordt de aandacht afgeleid door de oneindige vergezichten alsof de natuur je blikken moedwillig wil onttrekken aan het dorp. Van op een dakterras roept iemand ons terug en nodigt uit om zijn tuintje te bezoeken. Als we niet meteen op de uitnodiging ingaan, wijst hij vluchtig op het hek, mompelt iets onverstaanbaar en verdwijnt terug in zijn kamer. Hij lijkt te beseffen dat de concurrentie van de bergen een maat te groot is voor zijn mooi gestapeld muurtje brandhout.

De mens is hier klein, haast onzichtbaar en zonder invloed. Hier kan je als bezoeker enkel registreren. Zoals een fotograaf dat doet en zelf buiten beeld blijft. Zoals Henri Cartier-Bresson, de meest invloedrijke en bekendste fotograaf die Frankrijk tot nu toe gekend heeft. Hij woonde en werkte hier en ligt er ook begraven. Absoluut geen bezienswaardigheid, wel een teken.