Malpertuis

Na de ingezette dooi en de regen van gisteren, dinsdag, dachten we aan het einde te zijn gekomen van een week vol ongemakken. Niks daarvan! Vanavond is het terug beginnen vriezen en voor zondag voorspellen ze een nieuwe vlaag vlokken.

Op weg naar het werk. Bonnieux afgesloten van de buitenwereld.

Veilig wonen in een huis in de rotsen in Les Beaumettes.

De Aga Khan heeft zijn privé vliegveld in Viens. Hij slipte op een wolk?

Eens voorbij Apt, Viens bezocht en in Céreste op de Via Domitia gestaan, verover je Montjustin. Een hameau op een heuveltop, nauwelijks zichtbaar vanop de N100. De richting-aanwijzers zijn al even bescheiden aangebracht en de paden ernaartoe zijn nog smaller dan elke andere Franse plattelandsweg. Kronkelend naar boven passeer je enkele mooi slapende hoeves en met wat geluk verspert een kudde schapen je de weg. Zalig tijdverlies met perfect alibi. Zonder enige bezienswaardigheid op het eerste gezicht, de schoonheid van het landschap even buiten beschouwing gelaten, ga je op het rond punt naar links de parking op. Het heeft geen zin met de wagen door het dorp te maneuvreren. Het zou eerder gênant voor je kunnen worden. Op de ruime parking is plaats voor 4 auto’s. Toen wij er waren, werd de rest ingenomen door een verloren Italiaan met woonwagen en nieuwsgierige Chihuahua. Maar best dat hij zo’n klein hondje bij zich heeft, dacht ik, een Berner-Sennenhond zou zijn kar gemakkelijk in z’n eentje vullen.

Er zijn hooguit twee straten, enkele impasses en een verstopt pleintje. Geen kat op straat, om de hoek een hond die waakt bij een lege buggy. Er is een oude wasplaats en aan de rand van de weg enkele kleurrijke volkstuintjes. Steeds weer wordt de aandacht afgeleid door de oneindige vergezichten alsof de natuur je blikken moedwillig wil onttrekken aan het dorp. Van op een dakterras roept iemand ons terug en nodigt uit om zijn tuintje te bezoeken. Als we niet meteen op de uitnodiging ingaan, wijst hij vluchtig op het hek, mompelt iets onverstaanbaar en verdwijnt terug in zijn kamer. Hij lijkt te beseffen dat de concurrentie van de bergen een maat te groot is voor zijn mooi gestapeld muurtje brandhout.

De mens is hier klein, haast onzichtbaar en zonder invloed. Hier kan je als bezoeker enkel registreren. Zoals een fotograaf dat doet en zelf buiten beeld blijft. Zoals Henri Cartier-Bresson, de meest invloedrijke en bekendste fotograaf die Frankrijk tot nu toe gekend heeft. Hij woonde en werkte hier en ligt er ook begraven. Absoluut geen bezienswaardigheid, wel een teken.

Ik weet, het is ruimschoots laat om in september met vakantietips te strooien. Op de eerste officiële herfstdag dan nog. Hier en daar staat de verwarming al aan en ik gooi een zonnig vergezicht op het net. Misplaatst? Voor mooie en unieke dingen is het nooit te laat. Sowieso is het dorp Viens, waar deze foto’s genomen zijn, zelfs in hartje hoogseizoen geen trekpleister voor toeristen. Het ligt aan die ‘andere kant’ van Apt met zicht op de ruwere en grotere Luberon. De inwoners zijn drukdoende hun huizen te restaureren, de beeldhouwer werkt op het plein voor zijn deur en net buiten de omwalling op het plein staat een bizar cementen ventje te petanquen. Alsof hij met pet, peuk en al in de betonmolen is gevallen. De tijd lijkt hier niet alleen stil te staan, hij is versteend.