Malpertuis

Aan alle bezoekers van Mas Malpertuis,

reëel of virtueel

een schitterend 2010 gewenst!

En de kans dat dit wel eens waarheid zou kunnen worden, is zeer groot! Uit de erfenis van de vorige eigenaar van Mas Malpertuis konden wij een oud kaartspel recupereren.(een teken!) Gezien Frankrijk het land van de Tarot is, leek het ons een goed idee het orakel bij gelegenheid van nieuwjaar eens te raadplegen. Maxim heeft met zijn onschuldige hand de mensheid vertegenwoordigd.(hij werd nadien snel ontlast van deze verantwoordelijkheid) Hij schuffelde goed, couperde met de linkerhand (die het dichtst bij het hart ligt!) en maakte een nieuw stapeltje… We kozen voor de legging met drie kaarten. Dit is het resultaat:
En wat wil dit allemaal zeggen? Wel, de koningin van Munten (Pentagrammen of Ruiten) staat voor hard werken, een goed inkomen en het zich even thuis voelen op het werk als in het gezin. Lijken me op het eerste zicht allemaal goeie principes. De koning van Munten staat voor een zakelijk zeer onderlegd persoon, werkt eveneens hard, is zelfverzekerd en geniet van de verworven (extra legale?) voordelen. Ze worden alsmaar beter, die kaarten! De tien van Bokalen (Harten) dan: die staat voor emotionele en spirituele harmonie en de culminatie en vervulling van een droom. 2010 wordt duidelijk troef!

Het seizoen 2010 kondigt zich sneller aan dan vorig jaar. Er lopen al heel wat aanvragen en reservaties binnen. Daarom dit berichtje om onze bezoekers te laten weten dat we heel wat plannen en ideeën hebben voor volgend jaar!

Zo is vanaf Pasen 2010 de nieuwe gîte voor 2 personen klaar die we Le Destin des Choses hebben gedoopt. We hebben een pagina met alle informatie, foto’s en ontwerptekeningen op deze website gezet.

La Petite Tour, die voorheen voor 2 personen was bestemd, krijgt er een grote slaapkamer en een badkamer met douche bij. Zo zullen er hier in totaal 4 personen vakantie kunnen nemen. Eveneens vanaf Pasen.

La Figue Tombée blijft voor 4 personen (2 volwassenen en 2 jonge kinderen) beschikbaar.

Zo komen we aan een maximum van 10 personen op het domein en blijft ons initiatief kleinschalig zoals het altijd al voorzien was.

Alles moet klaar zijn vanaf Pasen dus. Maar voor we de mortelmolen in gang zetten en onze eieren leggen, plukken we eerst onze olijven nog en vieren we een goed geolied eindejaar!

Eens voorbij Apt, Viens bezocht en in Céreste op de Via Domitia gestaan, verover je Montjustin. Een hameau op een heuveltop, nauwelijks zichtbaar vanop de N100. De richting-aanwijzers zijn al even bescheiden aangebracht en de paden ernaartoe zijn nog smaller dan elke andere Franse plattelandsweg. Kronkelend naar boven passeer je enkele mooi slapende hoeves en met wat geluk verspert een kudde schapen je de weg. Zalig tijdverlies met perfect alibi. Zonder enige bezienswaardigheid op het eerste gezicht, de schoonheid van het landschap even buiten beschouwing gelaten, ga je op het rond punt naar links de parking op. Het heeft geen zin met de wagen door het dorp te maneuvreren. Het zou eerder gênant voor je kunnen worden. Op de ruime parking is plaats voor 4 auto’s. Toen wij er waren, werd de rest ingenomen door een verloren Italiaan met woonwagen en nieuwsgierige Chihuahua. Maar best dat hij zo’n klein hondje bij zich heeft, dacht ik, een Berner-Sennenhond zou zijn kar gemakkelijk in z’n eentje vullen.

Er zijn hooguit twee straten, enkele impasses en een verstopt pleintje. Geen kat op straat, om de hoek een hond die waakt bij een lege buggy. Er is een oude wasplaats en aan de rand van de weg enkele kleurrijke volkstuintjes. Steeds weer wordt de aandacht afgeleid door de oneindige vergezichten alsof de natuur je blikken moedwillig wil onttrekken aan het dorp. Van op een dakterras roept iemand ons terug en nodigt uit om zijn tuintje te bezoeken. Als we niet meteen op de uitnodiging ingaan, wijst hij vluchtig op het hek, mompelt iets onverstaanbaar en verdwijnt terug in zijn kamer. Hij lijkt te beseffen dat de concurrentie van de bergen een maat te groot is voor zijn mooi gestapeld muurtje brandhout.

De mens is hier klein, haast onzichtbaar en zonder invloed. Hier kan je als bezoeker enkel registreren. Zoals een fotograaf dat doet en zelf buiten beeld blijft. Zoals Henri Cartier-Bresson, de meest invloedrijke en bekendste fotograaf die Frankrijk tot nu toe gekend heeft. Hij woonde en werkte hier en ligt er ook begraven. Absoluut geen bezienswaardigheid, wel een teken.