Malpertuis

De Provençalen zijn het er unaniem over eens, een l’été indien heeft nog nooit zo lang geduurd als nu. We staan op met ochtendnevel over de Petit Luberon en een gouden strijklicht over de steeds roder kleurende wijngaarden. ‘s Middags zitten de terrassen vol en gaan we vlot over de 20 graden. Voor Riet een buitenkans om de tuin verder in orde te zetten.  Stapstenen inwerken, de moestuin voor het voorjaar afstappen en verse aarde laten aanvoeren. De perenbomen zijn al gekortwiekt en de honderdjarige vijgenboom hebben we ontlast van al te kronkelige scheuten en takken.

En we hebben ons hierin professioneel laten begeleiden! Onze laatste gasten van het seizoen kwamen over Italië, uit Nederland, hierheen. Yvonne en Bert runnen Acanthus, een speciaalzaak en kwekerij van mediterrane planten. Kwam dat even goed uit! Sterker nog, ik heb een primeur. Acanthus werkt aan een boek en zijn auteurs waren in het zuiden op zoek naar droomplekjes. Er is een klein kansje dat onze ouwe vijgenboom daarin een plaats krijgt. Hun boek zal verschijnen bij Kosmos. Bedankt voor de lijst met planten en tips, Bert!

Vandaag, 14 oktober, dag op dag een jaar geleden startten wij met deze blog. Deels omdat wij wel wat kwijt willen aan deze wereld en deels ook omdat we het een fijne manier vinden om onze gîtes en de sfeer hier aan mogelijke huurders voor te stellen. Het valt mooi samen en als ik de statistieken van onze ‘brainfarting’ (zo noemen Amerikanen het schrijven op blogs zonder veel na te denken, hersenscheten eigenlijk) bekijk dan denken er blijkbaar wel meer lezers zo over. 113 berichten later hebben we bijna 5.000 bezoekers per maand! Dat zijn er gemiddeld zo’n 160 per dag en meer dan 500 lezers hebben deze pagina gebookmarked. Daar word ik stil van. Ik voel me bij het schrijven zo’n beetje als het heertje dat ik onlangs langs de drukke N100 met mijn GSM kon fotograferen. Hij parkeerde zijn autootje, stelde zijn ezeltje op en zette met enkele rake trekken de Luberon op het schildersdoek. Dat terwijl de wereld op enkele stappen aan hem voorbij raasde. Levensgevaarlijk maar mooi.

Door de drukte op Malpertuis was het wat rustiger op deze blog maar een nieuw jaar is begonnen en hopelijk blijft het jullie boeien!

Het praatje bij de plaatjes van seizoensafsluiter september moet ik noodgedwongen in tweeën splitsen. De gebeurtenissen (ondermeer 3 verjaardagen!) volgende zich in zo’n snel tempo op dat het gewoon te veel zou zijn voor een enkel bericht. Zo werd het heel erg spannend toen vier Nederlandse freules, op weg naar het trouwfeest van een vriendin in de Ardèche, bij ons nog een weekje warme Provence kwamen meepikken. Toen Noelle, Suzanne, Ingrid en Yolanda zich rond het zwembad hadden genesteld verscheen er een glibberige maar uiterst charmante kikker in het zwembad. Hij wilde duidelijk niet zomaar door iedereen gevangen worden. Onze Jasmine had al enkele pogingen ondernomen. Uiteindelijk kwam hij in het netje van Ingrid terecht. De zoen werd bij nader onderzoek toch maar uitgesteld en de trieste prins werd netjes gedropt in de tuin van de buurman. Het vangen van het bruidsboeket leek een veiliger optie? Wel dames, ik wil jullie meegeven dat hij deze week nog eens een keertje is komen kijken. Moest het dus niets geworden zijn met dat boeket, hij wacht op jullie. Opnieuw in de tuin van de buurman.

Tony en Lut uit Hasselt bekeken het van op een afstand. Voor hen klinken menukaarten als sprookjes. Zij zouden de Luberon wel eens aan een grondig culinair onderzoek onderwerpen. Van Bru tot bistrot, van nouvelle tot traditionelle. En de winnaar is voor jullie meteen een tip van formaat om te noteren: L’Alcyone op de Place Rose Goudart in L’Isle sur la Sorgue. Crêperie, saladerie en grill au feu de bois in alle eenvoud en traditie.

En niet te vergeten, uit een toevallige en spontane samenwerking tussen deze Belgen en Nederlanders zijn nog twee eierdopjes voortgekomen die nu staan te schitteren in de gîte. Heel bijzonder allemaal. Dank voor de leuke attenties en een gezellige week op Malpertuis.