Malpertuis

Het praatje bij de plaatjes van seizoensafsluiter september moet ik noodgedwongen in tweeën splitsen. De gebeurtenissen (ondermeer 3 verjaardagen!) volgende zich in zo’n snel tempo op dat het gewoon te veel zou zijn voor een enkel bericht. Zo werd het heel erg spannend toen vier Nederlandse freules, op weg naar het trouwfeest van een vriendin in de Ardèche, bij ons nog een weekje warme Provence kwamen meepikken. Toen Noelle, Suzanne, Ingrid en Yolanda zich rond het zwembad hadden genesteld verscheen er een glibberige maar uiterst charmante kikker in het zwembad. Hij wilde duidelijk niet zomaar door iedereen gevangen worden. Onze Jasmine had al enkele pogingen ondernomen. Uiteindelijk kwam hij in het netje van Ingrid terecht. De zoen werd bij nader onderzoek toch maar uitgesteld en de trieste prins werd netjes gedropt in de tuin van de buurman. Het vangen van het bruidsboeket leek een veiliger optie? Wel dames, ik wil jullie meegeven dat hij deze week nog eens een keertje is komen kijken. Moest het dus niets geworden zijn met dat boeket, hij wacht op jullie. Opnieuw in de tuin van de buurman.

Tony en Lut uit Hasselt bekeken het van op een afstand. Voor hen klinken menukaarten als sprookjes. Zij zouden de Luberon wel eens aan een grondig culinair onderzoek onderwerpen. Van Bru tot bistrot, van nouvelle tot traditionelle. En de winnaar is voor jullie meteen een tip van formaat om te noteren: L’Alcyone op de Place Rose Goudart in L’Isle sur la Sorgue. Crêperie, saladerie en grill au feu de bois in alle eenvoud en traditie.

En niet te vergeten, uit een toevallige en spontane samenwerking tussen deze Belgen en Nederlanders zijn nog twee eierdopjes voortgekomen die nu staan te schitteren in de gîte. Heel bijzonder allemaal. Dank voor de leuke attenties en een gezellige week op Malpertuis.

Zie, dat vinden wij nog eens tof: mensen die vooroordelen uit de wereld helpen. Want wie denkt dat er in de Provence voor jonge mensen niks te zien en te beleven valt, moet het maar eens gaan vragen aan Marnik en Els van Café Barrock in Wambeek-Ternat. Van de rustige ontbijttafel en onze luie ligweide in Oppède gaat het voor hen nu richting stomende festivalweide in Werchter. Van pooldiven tot stagediven, de wereld is een boeiende plek voor wie open van geest is. Have fun and take care!

Herinneringen van een zomervakantie rond het zwembad zijn mooi. Zelfs als je geen zwemmer bent. Iedereen zwermt er wat omheen want water brengt rust. En deze beelden waarschijnlijk ook. Zeker voor al diegenen die gereserveerd hebben maar nog geen met water gevuld zwembad hadden gezien op de foto’s!

De zonnebedden staan ook klaar en wie aan skinny dipping denkt, weze nu gewaarschuwd. Op elk moment van de avond kunnen de lichten aanspringen…

In telefoongesprekken met het thuisfront blijft de meest gestelde vraag:”En, hoe is het weer daar?” De antwoorden variëren nogal en het is al vastgelegd in statistieken dat de voorbije winter in de Provence er inderdaad eentje was zonder voorgaande. Sneeuw en regen wisselden snel af met stralende zon op eerste lentedagen die in België hoogzomer genoemd zouden worden. Gisteren en vandaag: 27 graden. We zitten ‘s avonds buiten tot een uur of negen en dan koelt het af. Nog iets te vroeg om het zwembad te vullen maar we zitten al op de kant naar de Luberon en de wijngaarden te kijken. Volgende week komen misschien de ijsheiligen nog langs? Daarna gaat de kraan open.

Deze week heeft piscinier Jean-Louis al zijn buizen en tubes in de grond gefoefeld en is de terrassier de toekomstige zomerterrassen komen aanleggen. Zonder veel problemen. Tot we rond de knoest van een ceder stonden. Wij wilden graag dat die ook werd uitgegraven maar de heren trokken er niet aan. “Dan moeten we rond de hoofdwortel graven en wie weet wat we dan tegenkomen.” Eerder op de dag was die andere knoert van een wortel even verderop in de tuin geen probleem geweest. Nu zwegen de Bobcatjes. We stonden in de buurt van de begraafplaats uit een vorige episode en dat waren ze duidelijk niet vergeten. “Probeer met de kettingzaag hem nog wat in te korten. Even zo goed, want dood is hij toch.” Ze deden het klinken alsof het de gewoonste zaak van de wereld was en weg waren ze, de stoere bouwvakkers. Wij daarentegen zijn ondertussen gewend aan bijzondere ontdekkingen. Tussen de rustieke bouwmaterialen die de vorige eigenaar achterliet hebben we nog gezegend materiaal teruggevonden. Raar, maar het went.