Malpertuis

De voorbije weken leefden en werkten we hier onder de blauwe hemel en een zacht zonnetje. En de provencalen zijn content, want nu kunnen ze ons eindelijk zeggen dat dit eigenlijk een normale winter is in de Luberon. We willen het graag geloven: morgen zitten we aan 16 graden en dit weekeinde genieten we volgens de meteo zelfs van 18 graden. Het heeft onze al licht gebronseerde piscinier Jean-Louis geïnspireerd om snel komaf te maken met het zwembad. Voordien wachtte hij op de vrieskou want: “Béton d’hiver c’est béton de fer.” Zijn betonspuit richt hij liever bij wat hogere temperaturen. Jean-Louis is een meteorologisch fenomeen.

Zijn andere onafscheidelijke (plas)spuit Sarkoz legt zich lui in het gras. De vers aangeplantte rozemarijn en lavendel zijn even veilig. De zon is er en meteen heb je het gevoel dat er heel wat staat te gebeuren…

Links op de foto stel ik jullie Jean-Louis voor. Onze ondertussen op deze blog beruchtte piscinier die maar beton blijft storten in het grote gat in de tuin. De bodem is al dikker dan 30 cm. Op de achtergrond zie je zijn onafscheidelijke en al even beruchtte hond Sarkoz. (die naam hoor je ook overal) Die blijft ook storten. Want links op de foto zie je niet de voorbereidingen voor een kerststukje met dennenappels maar de meest recente bolussen van deze gevlekte sch**tmachine in onze pas aangeplantte lavendelbollen! Toen zijn eerdere gift aan Riet’s laarzen hing, vonden we het al wel geweest. Maar dit is erover! In de supermarkten hier kan je répulsif met de kilo’s kopen. Het is bijna een rayon op zich. De korrels om ongemanierde gasten op een afstand te houden zijn wel echt noodzaak. Want à la campagne zijn de beestjes heilig voor de fransen en mogen ze gaan, staan en draaien wat ze willen. Benieuwd wat Sarkoz morgen van onze aangepaste lavendelgeur vindt.

Hij was bijzonder moedig vandaag, onze piscinier. Het had stevig gevroren vannacht en de rasters op de bodem van onze put waren glad. In de ochtendzon die alles snel zou ontdooien, trok Jean-Louis zijn blauwe overall aan en begon staaldraad te knippen. Hij had de betonpomp een dag vroeger dan voorzien laten komen want ze voorspellen sneeuw voor morgen, vrijdag. Er moest dus doorgewerkt worden en ook al hoeft hij op zijn leeftijd het lijf niet meer te forceren, hij zou bewijzen dat hij nog altijd de strafste piscinnier van de Provence is. Nooit zal hij zelf zeggen voor wie hij allemaal gewerkt heeft. Maar iedereen hier weet toch maar dat hij ‘die van Bru’ heeft gezet.

Maar het zit hem niet mee vandaag. Namiddag krijgt hij bericht dat de betoncentrale van Maubec is ontploft. “Hoe kan nu zoiets?”, vraag ik hem ongelovig. Bij de opstart vanmorgen had het licht bevroren water in de torens voor een zwelling gezorgd waardoor de silo openbarstte en de inhoud op de stroomcabine ervoor was terecht gekomen. Terwijl hij het vertelt, slaan zijn stoppen ook bijna door. Verwijt hij hen dat ze niet afgebeld hebben vanmorgen en gooit zijn overall over de plataan. De hele werf ligt stil tot maandag. Jean-Louis’ heroïsche inspanningen ten spijt.

Wordt vervolgd

De graafwerken op dag twee namen al vanaf ‘s ochtends plots andere dimensies aan. Jean-Louis liet de Bobcatjes even stilleggen voor een minuut stilte. Vanuit de grond keken ons, als ogen met een bril, twee graven aan. Voor Jean-Louis was het nog eens even slikken toen hij ontdekte dat de ceders, die wij gerooid hadden, in de vorm van een kruis waren aangeplant geweest. “Oelala. Ne touche pas! Ne touche pas!” De laatste touche kwam traag en met extra nadruk op de ‘ou’ uit zijn mond terwijl hij links en rechts om zich heendraaide.

De terrassier kon er gelukkig wel om lachen en vertelde over ganse cimetières in tuinen. “Waarschijnlijk protestanten die geweigerd werden op de christelijke begraafplaatsen. Of secteleden! Want hiet is wat gepasseerd in de Luberon.” Veel fantasie, maar de waarheid is niet minder bizar. Van de vorige eigenaar weten we dat het belle-mère en papa zijn die hier rusten. Toen we vroegen om ze op te ruimen zei hij doodgewoon: ” Laat papa maar liggen. Hij is nu gewoon aan dit klimaat!” Madame dan maar geprobeerd: “Oh ja, maar welke steen is nu weer van ons moeder? ‘k Weet het niet meer. We hebben ze verdeeld onder de kinderen en ze zit in een confituurpotje. (Van Bonne maman misschien?) Je zal het wel zien als je ze opgraaft. En strooi ze dan uit, als je wil.”

“Dat zal wel,”, reageert Jean-Louis. “een dikke laag zand erover en we laten de doden met rust!” ‘s Avonds was de put klaar en de rust keerde weer, voor iedereen.

Wordt vervolgd

Gisteren, vrijdag, betrapte ik een jachthond die subtiel elk plantje in onze kruidentuin besprenkelde en een onbekende die fel oranje lijnen spoot op het grasveld. Ik had het niet meteen door en begon op de hond te roepen dat hij zijn bolus elders moest neerplempen. Merde! Die met zijn spuitbus zou ik nadien wel aanpakken. Maar de twee bleken beter te luisteren naar hun baasje die uit de verte kwam aanlopen toen die mij hoorde vloeken. Ze stelden zich dan maar voor, de hond zenuwachtig snuffelend en de spuitbusgast wat schichtig een hand gevend.

Baasje Jean-Louis, de piscinier die op deze manier eindelijk een aanvang neemt met de aanleg van het zwembad, is een gemoedelijk man die wel ziet où sa tombe. (behoefte van zijn hond inclusief) Het was de voorbije weken altijd iets geweest; te vroeg, te nat, om dol van te worden … maar goed, nu was hij er om de komst van de terrassier van komende maandag voor te bereiden. Als het ondertussen niet regent, natuurlijk! Hij legt uit dat de man met de Bobcat een dag werk zal hebben om al het nodige van zijn plaats te krijgen en voegt er al mompelend aan toe dat de vogels toch wel raar reageren vandaag. Ik heb het gevoel dat we met Jean-Louis nog boeiende maanden tegemoet gaan …

Wordt vervolgd